دوست جون: تو فقط از من جون بخواه. ناراحت می شدم که این چند وقت ناراحت ببینمت. ناراحت میشدم خسته می دیدمت. ناراحت شدم وقتی دیدم همه کارها رو خودت کردی. مطمئن باش مطمئن باش من مثل تو رفتار نمیکنم. من با تو اینجوری نمیکنم که تو کردی. اینو بهت همین جا که برام عزیزه، قول ِبچگانه خودم رو میدم و بهت میگم که اگه زدم زیر قولم، یه سیلی بهم بزن تا یادم بیفته. ولی مطمئن باش قول بچگانه من به قول مردانه تو می ارزه. البته من خودم خوب میدونم که وضع تو با من فرق داره و نباید یه سری انتظارات از تو داشت. ولی با این وضع از تو انتظار بیشتری داشتم. به هر حال گذشت. عروسیت یادت نره. راستی عروسیت می خوام با سارا بیاما. حواست باشه. بهش قول دادم خودش گفت منم میخوام بیام. منم که بدون اون جایی نمیرم!!! کارت دعوت یادت نره. عروسی هم نگیری من و سارا رو باید دعوت کنی. بابا من آرزو دارم..... اون شب که بغلت کردم و برای اولین بار از هیچ کس به خاطر اشکام خجالت نکشیدم، خیلی برات حرف داشتم خیلی. باید برات میگفتم داشتم می ترکیدم. تقصیر خودته که منو اینجوری عادت دادی. من خوشحالی هام و لذتهام  رو اول به تو و بعد به بقیه میگم و  ناراحتی و غم هام رو اول به تو و بعد به هیچ کس میگم. تقصیر خودته. بد عادتم کردی. ولی ببخش اون شب ناراحتت کردم. هم نتونستم حرفام رو بزنم هم تو رو ناراحت کردم. ببخش منو... . یادت باشه چه زندگی قرار بود بسازی. به هیچ چیزی راضی نشو و بهترین زندگی رو بساز و زیباترین رو. لذتشو ببر. فکر هیچ چیز رو هم نکن. خانمت همراهته و بهتر از هرکسی می تونه کمکت کنه و هوات رو داره.

خانم ِدوست جون: این دوست جون من نه که یه کم زیادی با من گشته یه کم احساساتی و حساس شده. هواشو داشته باش. اینجوری نگاش نکن. زیر دست خودم بزرگ شده. مثل خودم بچه­س. باید هواشو داشته باشی. بعضی از عادتهای بدش رو من نتونستم از سرش بندازم ببینم تو چیکار میکنی. نذار ناخنشو بخوره نذار دست تو دهنش کنه. خلاصه من دوست جون رو دست تو سپردما. مطمئن باش انقدر رویایی ساختمش که بهترین زندگی رو برات میسازه. خوشبخت میشین. مطمئن باش.

دوست جون و خانم ِدوست جون: راستی یادتون نره ها. منو هیچ وقت فراموش نکنین ها. از فراموش شدن بدم میاد. هر دوتون دعا یادتون نره. دعای شما دو نفر رو قبول دارم. آخرین جمله ای هم که میخوام بهتون بگم اینه:

شما فقط جون بخواین. جووووووووووونم فدای شما.

قصه ما به سر رسید.......مسافر به مقصد نرسید.....

.

.

پی. اس1: دو هفته ای میشه که دارم لحظه شماری میکنم تا مراسم شما به خوبی و خوشی بگذره. انقدر سخت گذشت این دو سه هفته که واقعا، واقعا احساس می کنم ماههاست که من منتظرم. خدا رو شکر. هم برای شما خوشحالم هم برای خودم...

پی. اس2: دوست جون من یه هفته ای بود حالم نسبتا خوب بود دیگه فکر نمیکردم که وقتی ببینمت احساس دلتنگی بکنم... ولی چهارشنبه که با هم رفتیم بیرون،خیلی خودم رو نگه داشتم. ترسیدم حالت خراب بشه. می خواستم یه حرفایی رو برات اینجا بنویسم ولی ترسیدم. ترسیدم خانمت یه وقت ناراحت بشه و فکرای دیگه ای بکنه. ولی مثل اینکه چاره ای ندارم و باید سعی کنم وقتی دیدمت بهت بگم. ترجیح میدادم همه حرفام رو اینجا بهت میگفتم ولی بعضی چیزا گفتنی نیست. یه سری حرفا رو فکر کنم نتونم هیچ وقت بزنم بهت. می ترسم از عکس العملت. دوست ندارم تو رو تو بازی خودم راه بدم. تو نمیتونی تحمل کنی. طاقتشو نداری. صبرت از من کمتره. نباید بعضی چیزا رو بفهمی. از خدا میخوام اقلا بهت یه صبر درست حسابی بده تا بتونی به حرفام گوش کنی و بذاری حرفام رو بزنم. خدایا صبر بده. به دوست جون صبر بده. به من صبر بده. صبر بده. صبر صبر صبر صبر...............خواهش میکنم.

پی. اس3: من کسی هستم که با نوشتن بهتر حرف میزنم.اگه شد یه سری حرفا رو  هم با خودت و هم با خانمت بعدا براتون می خوام بنویسم ولی قبلش باید اجازه شو ازتون بگیرم . راضی هستید؟ براتون مشکل پیش نمیاد؟ البته قبل از شما باید خودم رو راضی کنم که بتونم این حرفا رو بنویسم. ضمنا حرفای قشنگی نیست و ممکنه ناراحت کننده باشه. اصلا بذارین هر وقت خودم رو تونستم راضی کنم از شما هم رضایت میگیرم. فعلا بی خیال...

پی. اس4: اگه تو این پست چیزی گفتم که احیانا ناراحت شدین معذرت میخوام ولی من اینجا هر چی به ذهنم برسه مینویسم. دوست جون میدونی که همیشه اینجور موقع ها میگم به من هیچ ربطی نداره. خودم خوشم بیاد هیچ کس هم خوشش نیاد مهم نیست. اینو در مورد دوست جون میتونم بگم که اگه ناراحت شدی مهم نیست.من خوشحالم. تو هم خوشحال باش. ولی در مورد خانم ِدوست جون نمیتونم اینو بگم. به هر حال سعی میکنم کلاس ِکار رو حفظ کنم و بگم ببخشید. خانم ِدوست جون اگه ناراحت شدین ببخشید.

پی. اس5: دعا میکنم همیشه خوشبخت باشین و خوشبخت بمونین و تو زندگیتون موفق و پیروز و شاد باشین. خدایا خوشبختشون کن. خواهش میکنم خوشبختشون کن. کمکشون کن. نذار سختی بکشن.

---

*** این مطلب همون مطلبی هستش که 3 سال پیش دوست جون  همسرم و یکی از دوست های خوب وبلاگ نویسمون به مناسبت عقدمون تو وبلاگش گذاشت. هیچ وقت یادم نمیره تو اون دوران این مطلب برای من قوّت قلب بزرگی بود.

*** نمیدونم کار خوبی کردم یا نه؟ که بدون اجازه از مطلبش استفاده کردم!

*** خیلی دوست دارم که من هم یه روزی وبلاگم رو با بادا بادا مبارک بادی مخصوص اون آپ کنم.

*** دوست جون همسری: ما هم از فراموش شدن بدمون میاد. لطفا فراموشمون نکن.

*** 28 آذر، این روز قشنگ به یاد موندی رو به خودم و همسرم تبریک میگم.